پرواز بر گندمزارهای صبح
اشعار فریبا حسینی سجادی
«دیار بی نشان»
راهیم
راهی دیار بی نشان
دیار بی مرز
کوله بارم،دو چشم تمنا
توشه ام، شوق ادراک
و مقصد...؟!
فقط می دانم،باید رفت.
تا انتهای تجربه ی احساس
تا لمس مرطوب یک درد
فقط می دانم
حقیقت در راه و بیراه ما
در آرامش ابدیست.
باید دوباره نگاه کنم.
به قوانین کور بشری
به منطق اجبار
به باید ها و نباید ها
باید دوباره نگاه کنم
به باورها به اعتمادها
و آنچه بر زمین جاریست
شاید
دیار بی نشان در چند قدمیست!
!! نوشته شده توسط فریبا حسینی سجادی
| 22:15 | شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1387
•
انتظار سپید
چند نوسان
تا صبح باقی ست...؟!
من که از آواز متناوب مرغ شب
و صدای جیرجیرکهای سرگردان
ساعتی ساختم
برای عبور از تاریکی انتظار
تا صبح نور رسیدن
...
چند نوسان
تا صبح باقی ست...؟!
.
.
گوش می سپارم
صدای گامهای تو را
از پشت دیوارهای حادثه
احساس می کنم...
!! نوشته شده توسط فریبا حسینی سجادی
| 20:28 | شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387
•
پیچک
حال که به بهارادراک آلوده ام
نگاههای پاییزی تان
اندوه بودنم را می افزاید گاهی
میان فرسودگان راه
نشاط را جستن وشادمانه رفتن
چه دشوار می ماند
دلگیرم
از چشمهای بسته بر طراوت صبح
خشمگینم
از حضور متعفن باورهای گنگ
آی ماندگان راه
آی نفرت زدگان بی"گذشت"
آیینه آفرینش تان
خالی از غبار باد....
!! نوشته شده توسط فریبا حسینی سجادی
| 20:15 | شنبه چهاردهم اردیبهشت 1387
•
بهارانه
نگاه ساده ات را می دانم
نمی خواهم
برای حرفهایت
حصاری بسازی
از جنس تردید
من پرنده واژه های تو را
تا نهایت پرواز
بال خواهم بخشید
کلام سبز تو را می پرستم
چرا که هر واژه اش
رویایی ست
از جنس آزادی..!
!! نوشته شده توسط فریبا حسینی سجادی
| 21:33 | چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387
•
