پرواز بر گندمزارهای صبح
اشعار فریبا حسینی سجادی
«خسته»
بیا بس کن تو این سودای دیرین
که در دل قصه ها ناگفته دارم
ز روز آشنایی تا به اکنون
به قلبم غصه ها بنهفته دارم.
به دل می خواستم در خانه ی تو
ز عطر زندگی آید بهارم
ولی افسوس می بینم که اکنون
بهارم رفت و پاییز است یارم
من آن بودم که با شور جوانی
بیابان دلت را گل فشاندم
طراوت،عشق،شور زندگانی
به امید وفا اینجا بماندم
ولی اکنون چه دارم زان همه مهر
که در راه تو و عشق تو دادم
مرا دستی تهی از زندگانی
وجود خویش را بردی ز یادم
نمی خواهم تو را بینم دگر بار
به دل دارم هوای ناب پرواز
روم زین غربت غمبار کویت
از این پس نیستم من با تو دمساز
ز مهر پر ز مکرت خسته هستم
حضور توست بندی بر دو پایم
برو برگشتن از این ره محال است
رهایم کن رهایم کن رهایم
!! نوشته شده توسط فریبا حسینی سجادی
| 21:27 | شنبه بیست و ششم آبان 1386
•
در لحظه های بی تو بودن
به تو می اندیشم
من حقیقت خویش را
در چشمه زلال چشمانت یافته ام
حضور تو
آرامش خیالی ست
که احساس آن
با ستاره ها وشهابها آمیخته است.
که از فضای بیکران
پیوندهای نامریی دارند
به آسمان می نگرم
شور پرواز می خواند مرا
با تورنگها پر رنگند
با تو اسمان ابی تر است
باتو لبریز شور وشوقم من
با تو شعر وترانه می خوانم.....
!! نوشته شده توسط فریبا حسینی سجادی
| 17:12 | جمعه هجدهم آبان 1386
•
«دیدار»
خاطرم نیست
چند بار
از حیرت دیدنت
چشمانم را شستم
و دستانم ازادرک بی وسعت تو
بی اختیار زمین را نشانه رفت
و قلبی که حساب قدمهایش از دستش رفته بود
ولی می دوید.
و از دویدنش جریان زندگی
در رگهایم شدت گرفت.
اما خوب به خاطر دارم
که هر بار
در وسعت بی پایان تو
شمار دیدار
از خاطرم رفت.
!! نوشته شده توسط فریبا حسینی سجادی
| 18:54 | جمعه چهارم آبان 1386
•
