پرواز بر گندمزارهای صبح
اشعار فریبا حسینی سجادی
با نگاهی به خودم
همه را می نگرم
همه چیز وهمه کس
همگی چشمه ای از عشق وسرود
و حقیقت که چه بی پرده وساده
مرا می نگرد.
درس اول اینجاست:
عشق با خورشید است
وصداقت با آب
استواری با کوه
ساده بودن با خاک
ساده می آموزم
من امید از پرواز
زندگی از لبخند
مهر را از باران
بی ریایی از برف
هر چه اینجا با ماست
همگی راهنمای دل ماست
ساده می آموزند
که چرا ما باید
همه را دوست بداریم
وعاشق باشیم.
!! نوشته شده توسط فریبا حسینی سجادی
| 18:57 | پنجشنبه دوازدهم مهر 1386
•


