آسمان آبی بود و نسیمی در راه

برگ انگور افتاد

هوش خود را بسپار

که در آن دم تو از فکر زمان بی خبری

لحظه ای رنگ گرفت

اوج هستن این جاست

به زمان خیره مشو

و صدایی پیچید

باز برگی افتاد