نگاه

یادمان باشد

پشت درب های بسته با قفل

امتداد نگاه گم می شود.

نگاه ، بی چشم انداز آفتاب وآب

نمی دانم آن چه می ماند چیست!

نمی دانم!

       

                       «من یک انسانم»

 

                      من انسانم

                      با خنده هایم،با گریه هایم 

                      مهر و خشمم

                      اندوه و شادیم

                      نفرت و عشق

                      و آنچه با من بوده است.   

                      من می دانم چگونه دستهایم را برای رهایی بتکانم

                      با چشمانم اوج پرواز را حس کنم

                      با انگشتانم پوست کاج را بدانم

                      زبانم،آواز طبیعت را می داند

                      می شناسد و می خواند

                     آنچه باید باشد،با من است.

                      رهایم کنید

                     خود را  بیابم

                     مجالی دهید

                     مسیر را می دانم

                    آری،من ساربان هدایت خویشم.